Home
Komentari
Kulturna politika
Ekonomska politika
Debate
Prikazi
Hronika
Polemike
Prenosimo
 
 
Impresum
Pretplata
Kontakt
Oglašavanje
Novi broj
Prošli brojevi
Posebna izdanja
NSPM Analize
Linkovi
Debate:
Kosovo i Metohija
Srbija i Crna Gora
Srbija i NATO
Srbija među ustavima
Crkva i politika
Kuda ide Srbija?
Svet nakon 11. septembra
Istina i pomirenje na ex-YU prostoru
   
  Komentari:
Politički život
Kolumne Đ. Vukadinovića i S. Antonića
Kulturna politika
Ekonomska politika
Polemike
BiH - deset godina posle Dejtona
Savremeni svet
   
  Pregledi:
Prenosimo
Prikazi
Hronika
Ankete
   
 

DEBATA

Srbija i Crna Gora

 

 

Nikola Ivanović

PRED ČIJU KUĆU VRANA GRAKĆE?

SAD i vecina clanica EU, priznace nezavisno Kosovo, izvijestio je Njujork tajms, 25. septembra, iz pera Dzudi Demseja, koji se poziva na neindetifikovanog zvanicnika EU, ali ocekivani prilog nije dat bas na upadljivom mjestu informativnog bloka lista. Reklo bi se da je to dio sinhronizovanog pritiska na UN, prije rasprave o Kosmetu, koji je nagovijestila Rajsova par dana ranije. Nije toliko bitno sto se javio, inace ocekivani tekst, koliko su u dijelu Novocrnogoaca rasle zazubice. Zaboravljajuci da je proglacenjem druge albanske drzave na Balkanu direktna prijetnja, (u drugoj fazi), istocnoj Malteziji (kako Albanci zovu Crnu Goru), zatim, zapadnoj Makedoniji, jugu Srbije, cime Kosovo postaje, ne factor stabilnosti, nego tempirna bomba Balkana.

Krenimo od male retrospective.

U naletu “mlade demokratije,” i samoproglasenja Crne Gore “za vojnog partnera SAD, gdje ce se obostrano razmjenjivati iskustva u obostranom interesu, trebalo je prethodno da strada porijeklo, istorija, jezik i crkva, brisanjem srpskih tragova, mada sam fenomen je vise u domenu politicke patologije.

Vec je proces, svojevrsni balkanski specifikum – pokret prema nacionalno homogenim sredinama. Pokret crnogorskih Srba, a bogme i Crnogoraca, prema nacionalno homogenoj sredini – Srbiji je u toku, a tome ce doprinijeti brisanje iz crnogorskog drzavljanstva, onih koji private srpsko. Koalicija suverenista ne mogu nista da izgube osim naroda koji ce iscuriti prema Srbiji. “Euforija prodaje nekretnina koja je u proteklih godinu dana zahvatila Crnu Goru, a kulminirala upravo na području Budvanske rivijere, izrodila je sa sobom i jednu novu sociološku kategoriju - "novokomponovani bogataša."Gotovo da nema porodice koja nije kupila jedan ili više stanova, poslovne prostore, u "krugu dvojke" ili najužem centru Beograda.” (Vijesti, 23. april 2007). Zasigurno se moze tvrditi da 300 stanove u Beogradu, u krugu dvojke nijesu kupili Albanci, Bosnjaci, Muslimani, Hrvati. Dakle, kupuju ih Crnogorci i Srbi. Vec se u Manteziji, udaraju etno-mednici. Crna Gora, u ovoj politickoj igri, gdje vlada dobro organizovana manjina, i hronicno neorganizovana vecina, mogla bi biti dvostruki gubitnik. Otcjepljenjem usla je u rizik gubitka srpsko-crnogorske nacionalne supstance. Da li se moze predvidjeti, (na osnovu dosadasnjih provjerljivih cinjenica), da ce za desetak godina, koalicija nacionalnih manjina, (albansko-bosnjacko-muslimansko-hrvatska) formirati vladu pa bi Crnogorci-Dukljani isli u opoziciju. Sve legalno i demokratski. Nije problem u preuzimanju vlasti i sto je crnogorsko-srpska drzavna supstanca sve tanja, ako bi se pomenuta koalicija nacionalnih manjina identifikovala sa novom drzavom, (citaj Crnom Gorom), kao otadzbinom.

Ipak, istorija se ponavlja. 12. jula 1941. godine spolja je poklonena nezavisnost Crne Gore. A 21. maja 2006. godine referendumom je obezbijedjena po drugi put nezavisnost Crne Gore. Opet obezbijedjena spolja, zahvaljujuci “sestoj koloni” koja je stigla s neba. Presudnu ulogu na ishod referenduma, sto nije nepoznato, imala je dijaspora, dominantno albanska, cija je usluga brzo zaboravljena. Dijaspora je na vrijeme animirana, organizovana i usmjerena iz Podgorice, i to nakon visekratnih pohoda emisara “iz starog kraja” o drzavnom trosku.

Inace, razbijanje srpske nacije u Crnoj Gori zapoceli su komunisti, (decembarsko zasijedanje Ustavotvorne skupstine 1946), a zavrsili neokomunisti, (21. maja 2006), Savez komunista CG, (SKCG), preimenovan je u Demokratsku partiju socijalista, (DPD), ali su ozivjeli boljsevicku klicu borbe protiv tzv. “srpskih imperijalnic interesa.” Medju brojnim clanstvom presvucenih komunista bilo je (po)dosta idealista, zanesenjaka, koji su poput mu š ica hvatali se na lijepak, vjerujuci da ce se NDCG ubrzo pridruziti EU, cime dobijaju i evropski drustveni standard. Nasli su saveznike kod onih koji su prvi udarili nogom u zajednicku drzavu. Zajednicka osobina novih saveznika je antisrpstvo i sto gotovo svi imaju ili najavljuju teritorijalne sporova sa susjedima. Dakle, nasli su saveznike kod onih kojima je uvijek malo.

Udarne pesnice “revolucionarnog” rasturanja drzave, Trece Jugoslavije, mogle su biti samo Titovi sinovi, a Raspu č inova braca. Bivsi komunisti a sada globalisti, odbacili su zajednicku drzavu sa Srbijom, koju su zdusno zagovarali svih pet vladara iz kuce Petrovica. Okretni i prevrtljivi, napravili su politicki “salto morale.” Dali su svoj doprinos kako bi uobrucili Srbiju i stavili se, posredno na stranu onih koji su se udruzili otimanju Kosova i Metohije. Svoju politicku spretnost poceli su udaranjem na tanku zicu multieticnosti, privlacnu za EU, a za Crnu Goru, kao i za podrucje citavog Balkana, sasvim nerealnu. U vremenu tog sluzbenog odrodjavanja stvarana je antisrpska atmosfera i drukan je taj zanos bez politickog kompasa, kako bi i mala Crna Gora pocela da puca po nacionalnim savovima. Dva puta su pokazali politicku spretnost. Na vlast su dosli igrajuci na kosovsku kartu, (oktobar-januar 1988-9). Kad se rjesavala sudbina juzne srpske pokrajine u UN, zvanican stav kvarteta na vlasti bio je – bicemo nesvrstani. Ni jedan od crnogorske politicke reprezentacije nije podrzao da Kosmet ostane u ukviru Srbije. Posto je Crna Gora bila vjekovima vezana za sudbinu Kosova, ne manje od Srbije, tesko je objasniti da moze zreo politicar izjavljivati, (ukoliko nije motivisan licnim interesom) da je Kosmet van njihovog politickog interesa i protiv sebe okrenuti najmanje pola Crne Gore. Kao da se ne radi o Kosmetu, nego o dijelu Nove Gvineje za koji nikada nijesu culi.

Na Cetinju postoji “Obilica poljana,” postoji i znamenje, ponos bivse Crne Gore - “Obilica medalja,” jkoja je najveće crnogorsko ratničko odlikovanje koje se dodjeljivalo za izvanredne podvige junaštva. Medalju je uveo vladika Petar II Petrović-Njegoš 1847. godine u spomen kosovskog viteza Milosa Obilica. Izrađena prema matrici načinjenoj u Beču i po svoj prilici kovana na Cetinju. Sada se kuju matrice za zaboravnost, saginjanje ili laganje. U toj zaboravnosti, a onda nesvrstanosti, lideri DPS-SDP, vladajuce koalicije, nadmasili su i same osnivace pokreta nesvrstanih – i Tita, i Nehrua, i Nasera i Bandaranaike. Saldo dugogodisnjeg vladanja nosi zajednicki imenitelj: Bili privilegovani komunisti, zatim privilegovani kapitalisti, a potom priznate demokrate licentirane u Briselu. Zasluge se ne zaboravljaju u rusenju “diktatora sa Dedinja” pa zbog toga jos kotiraju kao demokrate, iako se zna da se radi o partijskoj drzavi. Danas, otjerali su sve one sto su prethodno okoristili i na taj nacin racunaju da su pokrili svoje dugove prema duznicima. Sjutra, kad se postavi pitanje Kosovo sa istocnim dijelom Maltezije, ili cjelovita Crna Gora, zna se: Albanija je favorit najmocnijeg dijela Zapada. Pred cijom kucom vrana grakce?- pitao je jedasn od knjizevnih junaka Marka Miljanova. Danas pred mojom, a sjutra pred tvojom, slijedi odgovor.

Autor, sada publicista u SAD, ranije bio director podgoricke Pobjede i Radio Jugoslavije

 

 

 

 
 
Copyright by NSPM