Home
Komentari
Kulturna politika
Ekonomska politika
Debate
Prikazi
Hronika
Polemike
Prenosimo
 
 
Impresum
Pretplata
Kontakt
Oglašavanje
Novi broj
Prošli brojevi
Posebna izdanja
NSPM Analize
Linkovi
Debate:
Kosovo i Metohija
Srbija i Crna Gora
Srbija i NATO
Srbija među ustavima
Crkva i politika
Kuda ide Srbija?
Svet nakon 11. septembra
Istina i pomirenje na ex-YU prostoru
   
  Komentari:
Politički život
Kolumne Đ. Vukadinovića i S. Antonića
Kulturna politika
Ekonomska politika
Polemike
BiH - deset godina posle Dejtona
Savremeni svet
   
  Pregledi:
Prenosimo
Prikazi
Hronika
Ankete
   
 

PRIKAZI

Osvrt na knjigu: Zbornik radova „Građanski rat u Hrvatskoj 1991. – 1995.“, knjiga 2, Udruženje Srba iz Hrvatske, Beograd, 2006.

   

 

Nikola Simićević

SVEDOČANSTVO O GENOCIDU NAD SRPSKIM NARODOM U HRVATSKOJ NA KRAJU 20. VEKA

Osvrt na zbornik radova „Građanski rat u Hrvatskoj 1991. – 1995.“, knjiga 2, Udruženje Srba iz Hrvatske, Beograd, 2006.

Antička teza o kružnom toku istorije, ma kako mnogima danas izgledala kao svojevrstan fantazam, kada je u pitanju sudbina srpskog naroda sa teritorije Hrvatske, pokazala se veoma uverljivom. Istorija Srba u Hrvatskoj jeste crna hronika stradanja i mukotrpne borbe za goli fizički opstanak. Vekovima napadani i ugnjetavani od strane Rimokatoličke crkve koja je težila da ih pounijati, hrvatskog plemstva koje je težilo da im nametne feudalne okove, habzburških vlasti za čije interese su masovno ginuli u ratovima, Turaka koji su upadali u njihove krajeve vršeći pljačke, uništavanja naselja i ubistva i najzad, u 20. veku dva puta izloženi stravičnom genocidu, krajiški Srbi prešli su dug put stradanja koji se bez preterivanja može uporediti sa putem kroz Danteov pakao. Na žalost, njihovi uništitelji uspeli su da na samom kraju 20. veka, na očigled čitavog sveta, razore krajiško etničko biće, to specifično etničko biće srpskog naroda i dovedu do raseljavanja Srba Krajišnika u više desetina zemalja širom sveta.

Zbornik radova „Građanski rat u Hrvatskoj 1991. – 1995.“ skreće pažnju domaće i svetske javnosti na pitanje genocida nad srpskim narodom u Hrvatskoj počinjenog od strane neoustaškog i neofašističkog režima Franje Tuđmana koji u značajnom delu svetskih, ali i domaćih političkih krugova predstavlja tabu temu. Glavni akteri zataškavanja istine o stradanju Srba u Hrvatskoj i uzrocima i toku rata u toj zemlji, neke tzv. nevladine organizacije i određene političke strukture u Srbiji, šireći laži o navodnoj „velikosrpskoj agresiji na Hrvatsku“ i čineći ono što se u logici naziva zamenom teze pokušavaju da zamene mesta žrtvi i zločincu, agresoru i braniocu. Autori Zbornika u svojim temeljnim studijama i tekstovima snagom argumenata i oštrinom pera nedvosmisleno dokazuju da su sve priče o agresiji Srbije na Hrvatsku, o srpskoj strani u ratu kao agresorskoj i okupatorskoj, o Republici Srpskoj Krajini kao plodu velikosrpske ideje, deo antisrpske kampanje i medijskog rata koji se protiv Srba vodi još od 1991. godine i koji u ništa manjem obimu i nesmanjenom žestinom i danas intenzivno traje. Autori jasno i nedvosmisleno dokazuju da je uzrok rata u Hrvatskoj genocidna politika hrvatskog državnog vrha na čelu sa Franjom Tuđmanom koja je počivala na istoj ideologiji na kojoj je počinjen i masovni genocid stravičnih razmera nad Srbima u Drugom svetskom ratu u tzv. Nezavisnoj državi Hrvatskoj u čijim logorima, jamama i stratištima je na najsvirepije i najmonstruoznije načine ubijeno preko milion Srba. Produkti hrvatske genocidne poiltike prema srpskom narodu koji predstavljaju glavne uzroke rata u Hrvatskoj jesu:

  1. protivustavna i nelegitimna promena ustava Hrvatske 1990. godine koju je izvela Tuđmanova Hrvatska demokratska zajednica kojom je srpskom narodu na nasilnički način oduzet status državotvornog naroda čime su na grub način pogažene tekovine antifašističke borbe srpskog naroda iz Drugog svetskog rata zahvaljujući kojoj je i oslobođena Hrvatska i čitava Jugoslavija;
  2. otvoreni teror nad srpskim stanovništvom – masovna hapšenja, lišavanja slobode, otpuštanja s posla Srba isključivo po nacionalnoj osnovi kao, i miniranja srpskih kuća i vikendica širom Hrvatske;
  3. izrazita antisrpska i ratnohuškačka kampanja hrvatskih medija i političara za šta je paradigmatičan primer izjava Franje Tuđmana data na Prvom saboru HDZ – a 26. 2. 1990. u Zagrebu: „Nezavisna država Hrvatske nije bila samo puka kvislinška tvorba, već i izraz, kako povijesnih težnji hrvatskog naroda za svojom samostalnom državom, tako i spoznaje međunarodnih čimbenika, u ovom slučaju, vlade Hitlerove Nemačke“;
  4. isticanje ustaških simbola od strane prvaka i aktivista vladajućeg HDZ – a u sredinama Hrvatske u kojima su živeli Srbi što je kod srpskog stanovništva imalo za posledicu širenje straha i panike usled oživljavanja sećanja na stravične zločine ustaša u Drugom svetskom ratu prema Srbima;
  5. jasno ispoljene težnje hrvatskog državnog rukovodstva za stvaranjem etnički čiste hrvatske države što je podrazumevalo i zatiranje srpskog nacionalnog bića na tom prostoru.

Ukupni bilans Tuđmanove genocidne antisrpske politike više je nego tragičan – oko 7 000 ubijenih Srba, više od pola miliona proteranih, na stotine uništenih naselja u kojima su Srbi do početka rata 1991. godine činili većinsko stanovništvo, na stotine razorenih srpskih duhovnih i kulturno – istorijskih spomenika, uključujući i ogroman broj spomenika heroja antifašističke borbe i žrtava fašizma, od kojih posebno treba spomenuti Spomen kompleks na Baniji na mestu Glinske crkve u kojoj su hrvatski nacisti(ustaše) tokom 1942. godine za samo nekoliko dana ubili oko 5 000 Srba. Autori Zbornika osvrću se i na današnje političke i društvene prilike u „demokratskoj“ Hrvatskoj, na odnos koji današnje hrvatske vlasti imaju prema Srbima i posebno ukazuju na tragičnu činjenicu da se taj odnos suštinski ni u čemu nije promenio od vremena režima Franje Tuđmana, uprkos „demokratizaciji“ Hrvatske. Srbi u Hrvatskoj i dalje su građani drugog reda. 4. avgust hrvatske vlasti proglasile su za državni praznik, taj dan se svake godine pompezno proslavlja u Hrvatskoj kao dan otpočinjana akcije „Oluja“ koje se naziva „oslobodilačkom“, „herojskom“, „veličanstvenom“. Kada ih čovek 4. avgusta vidi onako slavljenički raspoložene, naročito kada ima u vidu da živimo u 21. veku, nikada ni pomislio ne bi da oni to slave ubistvo oko 2 500 ljudi, proterivanje njih oko 250 000, uništavanje stotina sela, crkava, grobalja, kulturno – istorijskih spomenika i okončanje genocida nad jednim narodom. Kao o uzroku rata u Hrvatskoj i dalje se govori o „velikosrpskoj agresiji“ bez pomena o teroru hrvatskog rukovodstva prema Srbima, a hrvatski državni funkcioneri uključujući predsednika Stjepana Mesića i premijera Iva Sanadera, tvrde da u Jasenovcu nije ubijeno više od stotinu hiljada Srba uprkos činjenici da u izveštajima svih komisija koje su se bavile pitanjem stradanja ljudi u tom logoru uključujući i komisiju ZAVNOH –a stoje cifre od više stotina hiljada ubijenih. U Hrvatskoj ogroman broj ulica, trgova i ustanova nosi nazive ozloglašenih zločinaca i ideologa genocida nad srpskim narodom – Ante Starčevića, Mila Budaka, Franje Tuđmana i drugih. Istoričar dr Momčilo Diklić, jedan od autora Zbornika, ističe da nema i ne može biti suštinske demokratizacije društva u Hrvatskoj dok ne dođe do istinske deustašizacije Hrvatske koja podrazumeva:

jasno odricanje hrvatske političke elite od ustaškog ideološkog nasleđa, javno priznanje da je uzrok rata u Hrvatskoj od 1991. do 1995. godine bila hrvatska genocidna politika prema Srbima, da je u tom ratu počinjen genocid nad srpskim narodom, da je akcija „Oluja“ bila zločinačka i genocidna, obezbeđivanje uslova za povratak svih nasilno prognanih Srba, obezbeđivanje srpskom narodu teritorijalne i kulturno – prosvetne autonomije na područjima na kojima su Srbi činili većinsko stanovništvo do rata, kao i vraćanje Srbima statusa državotvornog naroda.

Zbornik „Građanski rat u Hrvatskoj 1991. – 1995“ predstavlja još jedan u nizu reakcija dela srpske inteligencije na nametanje zaveta ćutanja o srpskim žrtvama, o masovnom stradanju Srba u ratovima 90 – tih godina prošlog veka, o pogromu i genocidu izvršenim nad srpskim narodom u Hrvatskoj, Bosni i Hercegovini i Kosovu i Metohiji.

Kao jedan od autora Zbornika iskreno se nadam da će istina koja je saopštena i argumentovana u njemu makar malo dotaći srpske političare da konačno počnu nešto suštinski da rade na pitanju sudbine i položaja srpskog naroda u Hrvatskoj. Sve dok Srbija bude ćutala, ne možemo se nadati da će Hrvatska sama učiniti bilo šta da se katastrofalni položaj Srba u toj zemlji promeni i da istina o proteklom rati izađe na videlo.

 

E – mail> nikolasimicevic1@yahoo.com

 

 

 
 
Copyright by NSPM