Home
Komentari
Debate
Hronika
Polemike
Prenosimo
 
Impresum
Pretplata
Kontakt
Oglašavanje
Novi broj
Prošli brojevi
Posebna izdanja
Prikazi
Linkovi
   
 

DEBATA

Crkva i politika

   

Nikola Ivanović

DOBA SLUZBENOG ODRODJAVANJA

DUHOVNIK ILI POLITICKI KOMESAR

Crkva, jezik i korijeni su zlatna kopca koja spaja jedan narod. To su upravo te kopce koje cine balkansku vertikalu – Srbiju i Crnu Goru. Danas, medutim, u Crnoj Gori najdalje su dogurali u politici oni sto razaraju ove kopce. A da bi se to jedinstvo razorilo potrebno je uloziti mnogo “nadarene” politicke neuracunljivosti. Satiranjem jezika, satire se i njegov narod, dok unistenjem crkve nastupa doba sluzbenog odrodjavanja Crnogoraca od svojih srpskih korijena. Zbog toga se odvajaju goleme pare za usluge profesionalnih agencija u svijetu koje dobijaju “projektni zadatak.” Dakle, to rade timovi ili placene agencije za politicki marketing. Udruzujuci domace pare i stranu pamet takticki plan je postavljen u dvije ravni sa dva zadatka. Prvo, separatisti su ponudili alternativna rjesenja u razaranje duhovnog jedinstva. Drugo, trebalo je zavaditi, opozicione, integristcke partije u Crnoj Gori. Prvi dio taktickog plana sveo se na sljedece: Umjesto srpske pravoslavne crkve, uvodi se tzv.crnogorska, ciju valjanost je ovjerio policijski pecat. Umjesto srpskog jezika ponudjen je crnogorski, odnosno maternji, a umjsto srpskih korijena uvode se dukljanski. Ipak, glavni napad usmjeren je na ukidanje Srpske pravoslavne crkve u Crnoj Gori. Za vrijeme II svjetskog rata Pavelic je dekretski ukinuo Srpsku i promovisao “Hrvatsku pravoslavni crkvu.” Danas, po istoj recepturi, u Crnoj Gori ustolicena je “Crnogorska pravoslavna crkva.”

I jedna i druga propisane su od krova drzave. I ona u NDH i ova u najavljenoj NDCG . Kako je izgledao recept iz vremena drugog svjetskog rata?

Na zahtjev poglavnika, u martu 1942. godine Odbor za pravosudje i bogostovanje Sabora NDH pripremio je zakonski akt, pod nazivom “Zakonska odredba o osnivnju Hrvatske pravoslavne crkve,” koji je objavljen u ustaskom glasilu “Narodne novine,” (broj 77, od 7. aprila 1942.).

Kako je u Crnoj Gori formirana Miraseva CPC?

U policijskoj stanici na Cetinju, (17. januara 2000.) promovisana je, odnosno registrovana “Crnogrska pravoslavna crkva.” U policijskom aktu stoji: “Osniva se vjerska zajednica Crnogorska pravoslavna crkva.” Ovu nekanonsku crkvu, neki je zovu Policijska pravoslavna crkva, ili, partijsko-religijska zajednica, koju predstavlja rascinjeni pop Miras Dedejic, od 17. januara 2000. godine. I ona, na Kaptolu, i ova na Cetinju trebalo je da budu samostalne, autokefalne, a po zamisli i namjeni - drzavne ustanove. Dakle, crkva je propisana od drzave. Koliko znam vjernici ove “crkve” su nekrsteni, ne zalaze u crkvu, nemaju vjerskih objekata, ne mole se Bogu, nikad ga ne pominju, jedino – kad psuju.

Valja napomenuti da u civilizanom svijetu odnos drzava-crkva svodi se na poznato nacelo: Svaka svjetovna vlast koja se mece u vjerske kanone gazi osnovni princip gdje je duznost drzave da stiti slobodu savjesti. Misija ova dva mrtvorodjenceta, svodi se na denacionalizaciju Srba. I jedna i druga crkva kadrove su obezbjedjivale medju rascinjenim svestenicima ili izbacenim bogoslovima. Na celo one “Hrvatske pravoslavne crkve” postavljen je Gergomen, ruski emigrant, rascinjeni svestenik koji je imao svjetovno ime - Georgij Ivanovic Maksimov, od oca Kozaka i majke plemkinje. Dakle, Maksimov postao je episkop Germogen. Pavelic mu je dodijelio saradnika, poznatog crnogorskog separatistu, Savica Markovica – Stedimliju, iz plemena Pipera, kraj Podgorice, bivseg komunistu. Dao je sebe u najam da radi protiv Crne Gore zajedno sa Dusanom Krivokapicem i Sekulom Drljevicem. Markovic je postao prvi Germogenov saradnik. Izdavao je casopis “Glas pravoslavlja,” i uspio da uredi “Pravoslavni kalendar,” za 1943. godnu. Nagonjenje Srba u ovu Gergomenovu crkvu islo je traljavo, kao i ovo nagonjenje na Mirasevu u Crnoj Gori. U Hrvatskoj se zavrsilo potpunim neuspjehom, a Gergomena su komunisti zarobili i strijeljali 1945. godine.

D li i Miraseva crkva radi po uputstvima zvanicnih vlasti?

Navescu samo jedan od brojnih primjera koji mogu ukazati da je ova “Crnogorska policijska crkva” u sluzbi separatisticke vlasti. Naime, povodom proslave 200 godina Karadjordjeve bune “Crnogorska pravoslavna crkva” distribuirala je medijima saopstenje, u vidu prijetnje. U njemu, izmedju ostalog, stoji: “Mitropolit Srpske pravoslavne crkve zeli da savremene Crnogorce pretvori u srpske robove, (‘kakve li sramote'),…Amfilohije radi na stetu i Crne Gore i Crnogoraca, narocito onijeh lakovjernijeh, o cemu svjedoci potonji popis stanovni š tva. Građansko u Crnoj Gori najviše ugrožava Amfilohijeva posrbiteljska agresivna misija koja građanski i višenacionalni karakter savremene Crne Gore na njen ponos, polagano ugrožava i preinačava u jednonacionalni velikosrpski karakter na njenu sramotu i, sve to uz začuđujuću pasivnost nadležnih faktora i mnogijeh nijemih institucija savremenog crnogorskog društva,” - saopštila je CPC.

Ovaj iskaz koji se odnosi na “lakovjerne” je udzbenicki primjer upotrebe negativnog stereotipa, zasnovanog na nelogicnom rasudjivanju, uz tvrde, rigidne konstrukcije, cinjenicno netacne. Rijeci, nesporno, nijesu pisane rukom duhovnika, nego politickog komesara, ili ostrascenog nacionaliste, ili soviniste koji u izlivu mrznje prema srpskom crnogorstvu kvalifikuje preko 200.000 gradjana, kao “lakovjerne,” jer su se izjasnili na “potonjem popisu” kao Srbi. Taj koznokaputas preko 400.000 gradjana Crne Gore, kojima je maternji jezik srpski, takodje kvalifikuje kao “lakovjerne.” Nacinom i vremenom emitovanja, saopstenje je upodobljeno datom politickom trenutku, pripremano u nekoj drugoj radionici. Postoji ozbiljna pretpostavka da je raspop bio portparol, ili telal. Upotrijebljen je kao relej. Policijsko registrovanje partijsko-religijske zajednice CPS, bolje receno Crnogorske policijske crkve, koju predstavlja davno rascinjeni pop Miras Dedejic datira od 17. januara 2000 godine, ima zadacu da diskvalifikuje Srpsku pravoslavnu crkvu u Crnoj Gori staru osam vjekova. Radi podsjecanja, Dedejic je rascinjen i stavljen pod anatemu Vaseljenske patrijarsije, a u decembru 2004 patrijarha Sveruske pravoslavne crkve objelodanio je da pismo raspopa Mirasa Dedejica, koje mu je svojevremeno uputio, nije dostoj no odgovora .

Ovdje se postavlja pitanje kako je srbofilstvo transformisano u srbofobiju? Islo se korak po korak. Naime, kada je Ustavotvorna skupstina Crne Gore promovisala novu, crnogorsku naciju, kao tekovinu NOB-a, (31. decembra 1946.), ali i kao “najelitniji dio srpskih plemena” u prvom popisu imali smo samo nekolike hiljade deklarisanih Srba u Crnoj Gori (1948, negdje 3%), jer je crnogorstvo rodjeno u krilu srpstva, kao “najelitnije.” Ogromna vecina nacionalno se izjasnila kao Crnogorci. Medjutim, kada se brutalno krenulo (2000) sa dukljanstvom, Crnogorci su se poceli vracati svojim korijenima pa, po svoj prilici, opet ce biti po “starom.” Ovo doba sluzbenog odrodjavanja mogao bi se vratiti kao bumerang: Vecina je na puti da bude manjina. Rezultati najnovijeg popisa, s impozantnim brojem izjašnjenih Srba, treba posmatrati i kao izraz revolta protiv jedne vrste nasilja, a ukoliko se nastavi sa drzavnim nametanjem identiteta gradjanima, broj Srba, ukoliko ne bude kradje, ce se kretati uzlaznom linijom.

Gledajući, s jedne strane, današnje liderske tj. partijske reprezentante i puteve koje nam oni trasiraju, i, s druge, naše, crnogorske pretke, po kojima nas je svijet cijenio, bojim se da ce predjasnje veličine biti ostaci groblja na kojima počivaju i Petar I i vladika Rade kao i njihovi prethodnici Danilo, Sava i Vasilije, Ostroški Vasilije, a i potonji knjaževi - Danilo i Nikola, serdar Janko Vukotić, Marko Miljanov... Oni su ostali velika imena, preostala na kamenim pločama nad kojima se mi potomci lažno i neiskreno okupljamo, organizujemo simpozije, okrugle stolove, tribine, gdje ih svako iz svog ugla (zlo)upotrebljava. Izgleda da veličine predaka ostaju bez potomaka, kao neponovljiva, svijetla prošlost.

 
     
     
 
Copyright by NSPM